Archiwa autora: Stowarzyszenie Umarłych Sofistów

Życie pisze różne scenariusze. Jedni mają łatwo, drudzy muszą włożyć niesamowity trud aby być… no właśnie, szczęśliwym? Co to jest to „szczęście”, gdzie możemy w sumie je znaleźć? Myślę, że definicje szczęścia każdy potrafi rozwinąć we własnym zakresie i sam wie najlepiej, co mu je zapewnia. Ja powiem, czym dla mnie jest szczęście, jak doCzytaj dalej „Gdzie znajdziemy szczęście?”

ROZMOWY W GRUPACH ZNAJOMYCH oraz wiele wiecej! (ironiczny, przyśmiewczy, a także poruszający popularne tematy tekst, dlatego zachowaj dystans czytelniku). Nie wiem czy wy też tak macie, ale kiedy jestem w grupie większej niż 4 osoby to odczuwam wrażenie, że podczas rozmowy nie mogę powiedzieć tego czego chcę. Oczywiście bardzo to zależy od waszego środowiska, wCzytaj dalej

Zastanawialiście się kiedyś, co przyniesie nam przyszłość? Jaka będzie? Czy będziemy mogli ją kontrolować albo zmieniać?  Może wcale nie mamy kontroli i jesteśmy jedynie marionetkami w rękach losu. Robimy z siebie ofiary i uważamy, że nic nie da się zrobić. W podświadomości prosimy, nawet błagamy. by wszystko potoczyło się po naszej myśli, ale co jeżeliCzytaj dalej „Puzzle”

Co słychać? Marne to pytanie. Świat się zmienia, idzie w pewną stronę, może w światło, może dalej, lecz i tak najciekawsza jest perspektywa. W końcu nie widzę prawdy, lecz me wyobrażenie. Wy widzicie inaczej; dla was mój zielony to wasz brązowy. Te światy to jedno i to samo, a jednak to czytacie i myślicie, coCzytaj dalej „Pytania…”

Sny to coś pięknego. Każdy śni o czymś innym. Która dziewczynka nie śniła o bajkowym życiu? Który chłopiec nie śnił o byciu superbohaterem? Można śnić o swoich marzeniach,wolności,miłości. Jednak są ludzie inni. Tacy jak ja, którym śni się śmierć, przyszłość lub  pustka. Jedni zwą nas psychopatami, dziwakami, wariatami. Dlaczego? Bo widzimy i śnimy prawdę. WszyscyCzytaj dalej „Rzeczywistość niezbyt tęczowa”

Biegnę. Nie oglądam się za siebie, bo wiem, że jeśli to zrobię, to już po mnie. Obok mnie nie ma nic. Ruiny. Ogień pochłonął wszystko, co kochałam a raczej powinnam kochać. Po domach nie ma śladu tyko gruz, w którym tlą się nadpalone meble. Potykam się i upadam. Na gruzach zmieszanym z popiołem leży mojaCzytaj dalej „Przejście”

Jeśli to czytacie to zapewne już nie żyję. Albo naprawdę mi się nudzi. Obie te opcje świadczą o czymś strasznym. Zdaję sobie sprawę, że w tych chwilach największej próby, niewielu z was natknie się na ten dziennik. Słyszę, jak dobijają mi się do drzwi, lecz nie boję się ich. Nie obawiam się dzikich psów wojnyCzytaj dalej